Tuğçe Baranın bir yazısı vardı: "
Külkedisi Sendromu". Nedense o yazıyı okuduğum günden beri yaşantımızda bi paralellik olduğunu düşünüyorum.
Babasız büyüyen güçlü kızlar olduğumuzu düşünürdüm, ama anladım ki güçlü olmak zorundaymışız. Meğer
annemiz bizi böyle yetiştirmeye mecburmuş, yani Allahtan gelen bişey değilmiş bu
erkek gibi güçlü olabilmek duygusu. "
Babasının hiçbir zaman prenses kızı olamamanın" verdiği bişey de değilmiş sadece...
Yazıda babasının prenses kızı olamadığı için hayatı boyunca külkedisi sendromu yaşadığını söylemiş. Doğrudur. Peki bu sendromdan kurtulmak mümkün müdür? Bence değildir. Hayatın boyunca eksiksindir ama işin en kötüsü bi yaşına kadar bu eksikliği farketmezsin. Çünkü annen kendi hayatını da senin hayatına katmıştır. Ama olmaz işte. Kim ne yapsa olmaz. Yıllar geçer. Günün birinde şimşekler çakar beyninde, gözünün önünden bir sürü film karesi geçer. Bu film kareleri, yaşadıkların değildir. Yaşamak istediklerindir aslında. Hayal ettiklerindir. Olmak istediğindir. Ama hiçbir zaman olamayacağındır. Hayatına kim girse olmaz. Bir sürü eş, dost, akraba...Belki. Bir süre... Sonra farkedersin, o da olmaz. İstediklerin yapılır, yalnız bırakılmazsın. Yine bişey eksiktir. Hep ararsın, ne eksik. Bulamazsın.
Çocukluğunu düşünmek istemezsin. Çünkü çocuk olamamışsındır. Sen aslında hep olgun olmak zorundasın, ağlamayacaksın. Ama ağlamayacaksın diyince hep ağlayasın gelir. Üfff, niye ağlıyosun diye kızarsın kendine. Olmaz, pes edersin, kabul edersin, sen duygusalsındır çünkü. Artık iş işten geçmiştir, hem duygusalsın, hem de bunun üstesinden gelmek zorundasın. Boğuşursun kendinle, kendinle o kadar boğuşmuşsundur ki, insanlar neden birbirleriyle boğuşur anlamazsın. Neden şanslı olduklarını anlamazlar? Neden mutlu değiller?
Kendini hep yalnız hissedersin. Öyle yalnız değil, gerçekten YALNIZ. Aşık olana kadar. Aşık olursun korkarsın, çünkü evlenmek istemezsin. Çünkü sen o kadar yıldır kendi kendine boğuşmuşsun hayatla. Şimdi nasıl birisiyle ortak olup ... Yani tek başınaya alışmışsın. Tek başına herşeyi yapmaya. Ama sonra anlarsın ki "o sen", "sen de osunsur". Dersin ki nasılsa aşık olduğum adam var , Allah' a şükür ordan şanslıyım. Çok mu beklentim var dersin? Sanmam. Ama o sadece benim olsun istiyorum, sadece. Kimseyle, hiçbir sevgiyle paylaşmak istemiyorum. Herkes de bunu anlasın istiyorum. Ama anlamayacak kimse... Bunu da biliyorum... Beni kollarının arasına alsın, hiç bırakmasın istiyorum. Kocam olacaksa herşeyim olmayacak mı? Tüm sevgimi ona akıtmayacak mıyım? Belki yıllardır yapamadığın nazları, şirinlikleri, dudağını büküp bişeyler istemeyi, saçının okşanmasını, en önemlisi sımsıkı sarılmayı... O zaman "babasının prenses kızı " olmasamda "kocasının prenses karısı" olur muyum? Neden olmasın, evlenmeye karar verebilmek böyle bişey değil mi?
Bugün "külkedisi sendromu" başlangıcımın 23. yıldönümü. Allah babacığıma gani gani rahmet eylesin, nur içinde uyusun...