Wednesday, June 13, 2007

SORGUN ORMANI

Bugün gelen bi maili paylaşmak istiyorum.
Antalya Side yakınında bulunan Sorgun Ormanı'nda bir golf sahasi
yapmak için 200.000 (yanlis okumadiniz, tam IKIYUZBIN) agaç kesilecek.
Bu ormanin katli ile birlikte pek çok hayvan ve bitki türü de bölgeden yok
olacak.
Yapacaginiz sadece asagidaki linke tiklayip (ya da kopyalayın) sol
altta 'protesto' basligina girmek...

Monday, June 11, 2007

Büyük Gün Yarın

1 yıllık yüksek lisans tez çalışmam, gözümün nuru, yarın sona eriyor. Her ne kadar hayatımdan hızlı bi şekilde çıkıp gidemese de (büyük ihtimalle ufak tefek düzeltmeler verecekler), mutluyum. 2 hafta kadar önce tezimi tamamlayıp hocalara teslim etmiştim. yarın sunumum var, artık özgürlüğüme kavuşmak istiyorum. Tatile ağustosta çıkacağım ama yine de havuza gitmeyi, alışveriş yapmayı, gece dışarı çıkmayı ve bloğumla ilgilenmeyi özledimm...
Bunlar da sevgilimin desteği :))

Tuesday, June 5, 2007

YURDUM İNSANI OSKARLARI
























































SALINCAKTA İKİ KİŞİ VE KELEBEK HİKAYELERİ' NE MEKTUP VAR

Dün sevgili Banu beni şaşırtmayı başardı, şimdi ise Nuray.

Banu, kararına saygı duyuyorum uzun süredir buralardasın, eminim seni üzen yıpratan bir sürü olay olmuştur. Ama sadece şunu bilmeni isterim, "Salıncakta İki Kişi" benim için ilk gördüğüm günden beri bi limandı. Okumadığım günleri dönüp dönüp okuduğum, Paris'in resimlerine kendi kendime kahkahalarla güldüğüm, tüm kozmetik, kıyafet, takı tutkunu bizimle paylaştığın için sevindiğim bi liman... Ben kendi adıma teşekkür ediyorum, tüm güzelliklerini bizlerle paylaştığın için.


Nuray, umarım problemini kısa sürede çözersin canım. Renkli renkli uçuşan kelebekleri tekrar görmek istiyorum çünkü. "Hiçbir şey için üzülmeye değmez" demiyorum ben artık. Üzülmeye değer şeyler vardır, kendini anlayabilmek, ders alabilmek için... Renkli sayfanla en kısa zamanda geri dönmeni bekliyorum canım.

Sunday, June 3, 2007

TATİLE GİTMEK İSTİYORUM

Tezimi yazdım bitirdim teslim ettim. Şimdi bir seminer bir de sunumum var bölümde ona hazırlanıyorum. Ne zor işlermiş bunlar ya, insanın doktora yapası gelmiyor. Oldum olası yazın çalışamam. Hep inek bi öğrenci olmama rağmen, üniversitede de bahar şenliklerinden sonra Canan ortadan kaybolur, bütün devamsızlık hakları sonuna kadar kullanılırdı. Haziranda da ders mi çalışılır yahu? Şimdi acıyorum öğrencilere... Ankara çok sıcak, bu kadar sıcakta terleyip üşütmeyi başardım ve perşembeden beri yattım sadece. Neyse bugün kalktım geldim işe artık, ama cidden aşırı sıcak. Ankaranın yazı çekilmiyor. TATİLE GİTMEK İSTİYORUM. Ağustosa kadar burda inleyeceğim tatil diye :)

Not: Bloğumu güncelleyemedim ama sizi takip ediyorum, fazla vaktim olmadığı için yorum bırakamayabilirim, ama takipteyim haberiniz ola...

Wednesday, May 9, 2007

selaaaammmmm

Merhaba herkese,




Bayağı uzun bi ara olmuş, ara ara bloglarınıza bakabildim ama gelişmeleri tam anlamıyla takip edebilmiş değilim.



Evlenenler, tatile gidenler, bloglarınıa mola vermeye çalışanlar !!!, neyse yorumlarımda yazacağım nasılsa.



Kaç haftadır tezimle uğraşıyorum. 5 chapter olacak ama bitmek bilmiyo bi türlü. Şu anda son bölümdeyim, bakalım hayırlısı, inşallah bi aksilik çıkmaz.






Görüşemediğimiz zaman dilimi içerisinde bende bi değişiklik yok, full-time çalıştım. Cumartesi-pazar sabahtan akşama kadar matematik formülleri çözdüm, integraller aldım, soooora onu aldım program yazdım. Iyyykk dediğinizi duyar gibiyim :))







Tez hocamın rektör yardımcılığına terfi etmesi beni yavaşlattı ama onu da cumartesi okula getirterek durumu hızlandırdım. Bu Cumartesi en yakın 2 arkadaşımdan birinin nişanı var Hiltonda. Onun için kıyafet bakmam gerek, kuaföre gitmem gerek ama sanırım hepsi cumartesiye kalacak :((






Monday, April 23, 2007

Külkedisi Sendromu

Tuğçe Baranın bir yazısı vardı: "Külkedisi Sendromu". Nedense o yazıyı okuduğum günden beri yaşantımızda bi paralellik olduğunu düşünüyorum. Babasız büyüyen güçlü kızlar olduğumuzu düşünürdüm, ama anladım ki güçlü olmak zorundaymışız. Meğer annemiz bizi böyle yetiştirmeye mecburmuş, yani Allahtan gelen bişey değilmiş bu erkek gibi güçlü olabilmek duygusu. "Babasının hiçbir zaman prenses kızı olamamanın" verdiği bişey de değilmiş sadece...

Yazıda babasının prenses kızı olamadığı için hayatı boyunca külkedisi sendromu yaşadığını söylemiş. Doğrudur. Peki bu sendromdan kurtulmak mümkün müdür? Bence değildir. Hayatın boyunca eksiksindir ama işin en kötüsü bi yaşına kadar bu eksikliği farketmezsin. Çünkü annen kendi hayatını da senin hayatına katmıştır. Ama olmaz işte. Kim ne yapsa olmaz. Yıllar geçer. Günün birinde şimşekler çakar beyninde, gözünün önünden bir sürü film karesi geçer. Bu film kareleri, yaşadıkların değildir. Yaşamak istediklerindir aslında. Hayal ettiklerindir. Olmak istediğindir. Ama hiçbir zaman olamayacağındır. Hayatına kim girse olmaz. Bir sürü eş, dost, akraba...Belki. Bir süre... Sonra farkedersin, o da olmaz. İstediklerin yapılır, yalnız bırakılmazsın. Yine bişey eksiktir. Hep ararsın, ne eksik. Bulamazsın.
Çocukluğunu düşünmek istemezsin. Çünkü çocuk olamamışsındır. Sen aslında hep olgun olmak zorundasın, ağlamayacaksın. Ama ağlamayacaksın diyince hep ağlayasın gelir. Üfff, niye ağlıyosun diye kızarsın kendine. Olmaz, pes edersin, kabul edersin, sen duygusalsındır çünkü. Artık iş işten geçmiştir, hem duygusalsın, hem de bunun üstesinden gelmek zorundasın. Boğuşursun kendinle, kendinle o kadar boğuşmuşsundur ki, insanlar neden birbirleriyle boğuşur anlamazsın. Neden şanslı olduklarını anlamazlar? Neden mutlu değiller?
Kendini hep yalnız hissedersin. Öyle yalnız değil, gerçekten YALNIZ. Aşık olana kadar. Aşık olursun korkarsın, çünkü evlenmek istemezsin. Çünkü sen o kadar yıldır kendi kendine boğuşmuşsun hayatla. Şimdi nasıl birisiyle ortak olup ... Yani tek başınaya alışmışsın. Tek başına herşeyi yapmaya. Ama sonra anlarsın ki "o sen", "sen de osunsur". Dersin ki nasılsa aşık olduğum adam var , Allah' a şükür ordan şanslıyım. Çok mu beklentim var dersin? Sanmam. Ama o sadece benim olsun istiyorum, sadece. Kimseyle, hiçbir sevgiyle paylaşmak istemiyorum. Herkes de bunu anlasın istiyorum. Ama anlamayacak kimse... Bunu da biliyorum... Beni kollarının arasına alsın, hiç bırakmasın istiyorum. Kocam olacaksa herşeyim olmayacak mı? Tüm sevgimi ona akıtmayacak mıyım? Belki yıllardır yapamadığın nazları, şirinlikleri, dudağını büküp bişeyler istemeyi, saçının okşanmasını, en önemlisi sımsıkı sarılmayı... O zaman "babasının prenses kızı " olmasamda "kocasının prenses karısı" olur muyum? Neden olmasın, evlenmeye karar verebilmek böyle bişey değil mi?
Bugün "külkedisi sendromu" başlangıcımın 23. yıldönümü. Allah babacığıma gani gani rahmet eylesin, nur içinde uyusun...