Monday, April 23, 2007

Külkedisi Sendromu

Tuğçe Baranın bir yazısı vardı: "Külkedisi Sendromu". Nedense o yazıyı okuduğum günden beri yaşantımızda bi paralellik olduğunu düşünüyorum. Babasız büyüyen güçlü kızlar olduğumuzu düşünürdüm, ama anladım ki güçlü olmak zorundaymışız. Meğer annemiz bizi böyle yetiştirmeye mecburmuş, yani Allahtan gelen bişey değilmiş bu erkek gibi güçlü olabilmek duygusu. "Babasının hiçbir zaman prenses kızı olamamanın" verdiği bişey de değilmiş sadece...

Yazıda babasının prenses kızı olamadığı için hayatı boyunca külkedisi sendromu yaşadığını söylemiş. Doğrudur. Peki bu sendromdan kurtulmak mümkün müdür? Bence değildir. Hayatın boyunca eksiksindir ama işin en kötüsü bi yaşına kadar bu eksikliği farketmezsin. Çünkü annen kendi hayatını da senin hayatına katmıştır. Ama olmaz işte. Kim ne yapsa olmaz. Yıllar geçer. Günün birinde şimşekler çakar beyninde, gözünün önünden bir sürü film karesi geçer. Bu film kareleri, yaşadıkların değildir. Yaşamak istediklerindir aslında. Hayal ettiklerindir. Olmak istediğindir. Ama hiçbir zaman olamayacağındır. Hayatına kim girse olmaz. Bir sürü eş, dost, akraba...Belki. Bir süre... Sonra farkedersin, o da olmaz. İstediklerin yapılır, yalnız bırakılmazsın. Yine bişey eksiktir. Hep ararsın, ne eksik. Bulamazsın.
Çocukluğunu düşünmek istemezsin. Çünkü çocuk olamamışsındır. Sen aslında hep olgun olmak zorundasın, ağlamayacaksın. Ama ağlamayacaksın diyince hep ağlayasın gelir. Üfff, niye ağlıyosun diye kızarsın kendine. Olmaz, pes edersin, kabul edersin, sen duygusalsındır çünkü. Artık iş işten geçmiştir, hem duygusalsın, hem de bunun üstesinden gelmek zorundasın. Boğuşursun kendinle, kendinle o kadar boğuşmuşsundur ki, insanlar neden birbirleriyle boğuşur anlamazsın. Neden şanslı olduklarını anlamazlar? Neden mutlu değiller?
Kendini hep yalnız hissedersin. Öyle yalnız değil, gerçekten YALNIZ. Aşık olana kadar. Aşık olursun korkarsın, çünkü evlenmek istemezsin. Çünkü sen o kadar yıldır kendi kendine boğuşmuşsun hayatla. Şimdi nasıl birisiyle ortak olup ... Yani tek başınaya alışmışsın. Tek başına herşeyi yapmaya. Ama sonra anlarsın ki "o sen", "sen de osunsur". Dersin ki nasılsa aşık olduğum adam var , Allah' a şükür ordan şanslıyım. Çok mu beklentim var dersin? Sanmam. Ama o sadece benim olsun istiyorum, sadece. Kimseyle, hiçbir sevgiyle paylaşmak istemiyorum. Herkes de bunu anlasın istiyorum. Ama anlamayacak kimse... Bunu da biliyorum... Beni kollarının arasına alsın, hiç bırakmasın istiyorum. Kocam olacaksa herşeyim olmayacak mı? Tüm sevgimi ona akıtmayacak mıyım? Belki yıllardır yapamadığın nazları, şirinlikleri, dudağını büküp bişeyler istemeyi, saçının okşanmasını, en önemlisi sımsıkı sarılmayı... O zaman "babasının prenses kızı " olmasamda "kocasının prenses karısı" olur muyum? Neden olmasın, evlenmeye karar verebilmek böyle bişey değil mi?
Bugün "külkedisi sendromu" başlangıcımın 23. yıldönümü. Allah babacığıma gani gani rahmet eylesin, nur içinde uyusun...

13 comments:

cesur kedi said...

mekani cennet olsun insallah, nur icinde yatsin.. Allah kalan yakinlarina uzun, saglikli ve mutlu omurler versin insallah Canancigim..

Serra said...

Canim.. ;(
Allah rahmet eyLesin babacigina. Okurken cok duyguLandim.. in$ senin ve sevdiginin omru cok uzun ve mutLu geCer..

~Serra

sevgilikeNdim said...

Elif ve serra tesekkür ederim. Aslında yazmayacaktım, ama blog da bi nevi günlüğüm gibi olduğu için yazma kararı aldım.

Anonymous said...

Allah rahmet etsin babana Canan'cim. Sevdiginle bir omur boyu mutluluklar dilerim sana. Eminim o diledigin, babanla yapmayi isteyip de icinde kalan herseyi de yaparsin. Esin eminim ki diger eslere gore daha anlayisli olacaktir her konuda.
Sevgiler...
*Asli*

Aslı said...

allah rahmet eylesin babana! okurken cok duygulandım,
esin olacak kisiyle de cok mutlu olursun umarım!

sevgilikeNdim said...

aslı & raspberrypie, teşekkürler.

Noni said...

Canım benim okurken gözlerim doldu, çok duygulandım, eminim sana ne desek boş, 23 yılın eksikliğini kapatamaz söyleyeceklerimiz ama ne güzel ki şu anda yanında huzur bulduğun biri var, küçükken özlemini çektiğin tüm duyguları onunla telafi etmeni diliyorum canım...

aqua / ~~denizbahcesi~~ said...

mekanı cennet olsun

Anonymous said...

bundan sonra hem "esinin prenses karisi" hemde mini yavrularinin biricik annesi olursun insallah... Babana Allah'tan rahmet diliyorum, ne mutlu ki geride harika bir anne ve guzel yetistirilmis bir kiz cocugu birakmis...

Ne iyi etmissinde yazmissin...

Anonymous said...

Merhabalar blogunuzu ilk kez ziyaret ettim ve ilk bu yazıyı okudum ve çok duygulandım... Allah babanıza gani gani rahmet eylesin. Bende şu sıralar zor günler geçiyorum 19 yaşındayım ama annem yanımda olmadığı için (gurbette) hep bir tarafım eksik ona en son görüştüğümüzde insan annesiz olacağına kolu kopsun daha iyidir demiştim ve ağlamıştık.. yazınızı okuyunca yine gözlerim doldu.. İnsanın annesi veya babası olmadığında tüm dünya onun olsun birşeyler yine hep eksik kalacaktır. Benimde bir blogum var sizi davet ediyorum... Ben zaten buraya demir attım :) Hoşça Kal...
www.onurarslan.ifastnet.com

sevgilikeNdim said...

Noni, Aqua, Banu ve Onur. Hepinize çok teşekkür ediyorum, çok içtensiniz.

Yasemin İslah said...

Emin ol hepimiz babamızın ve annemizin prenses kızlarıyız..
Senin de dediğin gibi, Allah kısmet ederse eğer, prenses eşler ve prenses anneler olacağız..:)
Babacığın için, Allah rahmet eylesin, mekanı cennet olsun.
(geç yazdım kusura bakma ayrıca)

sevgilikeNdim said...

shiningfingerprints, pozitif yorumların için çok teşekkürler...