Tuesday, June 5, 2007

YURDUM İNSANI OSKARLARI
























































SALINCAKTA İKİ KİŞİ VE KELEBEK HİKAYELERİ' NE MEKTUP VAR

Dün sevgili Banu beni şaşırtmayı başardı, şimdi ise Nuray.

Banu, kararına saygı duyuyorum uzun süredir buralardasın, eminim seni üzen yıpratan bir sürü olay olmuştur. Ama sadece şunu bilmeni isterim, "Salıncakta İki Kişi" benim için ilk gördüğüm günden beri bi limandı. Okumadığım günleri dönüp dönüp okuduğum, Paris'in resimlerine kendi kendime kahkahalarla güldüğüm, tüm kozmetik, kıyafet, takı tutkunu bizimle paylaştığın için sevindiğim bi liman... Ben kendi adıma teşekkür ediyorum, tüm güzelliklerini bizlerle paylaştığın için.


Nuray, umarım problemini kısa sürede çözersin canım. Renkli renkli uçuşan kelebekleri tekrar görmek istiyorum çünkü. "Hiçbir şey için üzülmeye değmez" demiyorum ben artık. Üzülmeye değer şeyler vardır, kendini anlayabilmek, ders alabilmek için... Renkli sayfanla en kısa zamanda geri dönmeni bekliyorum canım.

Sunday, June 3, 2007

TATİLE GİTMEK İSTİYORUM

Tezimi yazdım bitirdim teslim ettim. Şimdi bir seminer bir de sunumum var bölümde ona hazırlanıyorum. Ne zor işlermiş bunlar ya, insanın doktora yapası gelmiyor. Oldum olası yazın çalışamam. Hep inek bi öğrenci olmama rağmen, üniversitede de bahar şenliklerinden sonra Canan ortadan kaybolur, bütün devamsızlık hakları sonuna kadar kullanılırdı. Haziranda da ders mi çalışılır yahu? Şimdi acıyorum öğrencilere... Ankara çok sıcak, bu kadar sıcakta terleyip üşütmeyi başardım ve perşembeden beri yattım sadece. Neyse bugün kalktım geldim işe artık, ama cidden aşırı sıcak. Ankaranın yazı çekilmiyor. TATİLE GİTMEK İSTİYORUM. Ağustosa kadar burda inleyeceğim tatil diye :)

Not: Bloğumu güncelleyemedim ama sizi takip ediyorum, fazla vaktim olmadığı için yorum bırakamayabilirim, ama takipteyim haberiniz ola...

Wednesday, May 9, 2007

selaaaammmmm

Merhaba herkese,




Bayağı uzun bi ara olmuş, ara ara bloglarınıza bakabildim ama gelişmeleri tam anlamıyla takip edebilmiş değilim.



Evlenenler, tatile gidenler, bloglarınıa mola vermeye çalışanlar !!!, neyse yorumlarımda yazacağım nasılsa.



Kaç haftadır tezimle uğraşıyorum. 5 chapter olacak ama bitmek bilmiyo bi türlü. Şu anda son bölümdeyim, bakalım hayırlısı, inşallah bi aksilik çıkmaz.






Görüşemediğimiz zaman dilimi içerisinde bende bi değişiklik yok, full-time çalıştım. Cumartesi-pazar sabahtan akşama kadar matematik formülleri çözdüm, integraller aldım, soooora onu aldım program yazdım. Iyyykk dediğinizi duyar gibiyim :))







Tez hocamın rektör yardımcılığına terfi etmesi beni yavaşlattı ama onu da cumartesi okula getirterek durumu hızlandırdım. Bu Cumartesi en yakın 2 arkadaşımdan birinin nişanı var Hiltonda. Onun için kıyafet bakmam gerek, kuaföre gitmem gerek ama sanırım hepsi cumartesiye kalacak :((






Monday, April 23, 2007

Külkedisi Sendromu

Tuğçe Baranın bir yazısı vardı: "Külkedisi Sendromu". Nedense o yazıyı okuduğum günden beri yaşantımızda bi paralellik olduğunu düşünüyorum. Babasız büyüyen güçlü kızlar olduğumuzu düşünürdüm, ama anladım ki güçlü olmak zorundaymışız. Meğer annemiz bizi böyle yetiştirmeye mecburmuş, yani Allahtan gelen bişey değilmiş bu erkek gibi güçlü olabilmek duygusu. "Babasının hiçbir zaman prenses kızı olamamanın" verdiği bişey de değilmiş sadece...

Yazıda babasının prenses kızı olamadığı için hayatı boyunca külkedisi sendromu yaşadığını söylemiş. Doğrudur. Peki bu sendromdan kurtulmak mümkün müdür? Bence değildir. Hayatın boyunca eksiksindir ama işin en kötüsü bi yaşına kadar bu eksikliği farketmezsin. Çünkü annen kendi hayatını da senin hayatına katmıştır. Ama olmaz işte. Kim ne yapsa olmaz. Yıllar geçer. Günün birinde şimşekler çakar beyninde, gözünün önünden bir sürü film karesi geçer. Bu film kareleri, yaşadıkların değildir. Yaşamak istediklerindir aslında. Hayal ettiklerindir. Olmak istediğindir. Ama hiçbir zaman olamayacağındır. Hayatına kim girse olmaz. Bir sürü eş, dost, akraba...Belki. Bir süre... Sonra farkedersin, o da olmaz. İstediklerin yapılır, yalnız bırakılmazsın. Yine bişey eksiktir. Hep ararsın, ne eksik. Bulamazsın.
Çocukluğunu düşünmek istemezsin. Çünkü çocuk olamamışsındır. Sen aslında hep olgun olmak zorundasın, ağlamayacaksın. Ama ağlamayacaksın diyince hep ağlayasın gelir. Üfff, niye ağlıyosun diye kızarsın kendine. Olmaz, pes edersin, kabul edersin, sen duygusalsındır çünkü. Artık iş işten geçmiştir, hem duygusalsın, hem de bunun üstesinden gelmek zorundasın. Boğuşursun kendinle, kendinle o kadar boğuşmuşsundur ki, insanlar neden birbirleriyle boğuşur anlamazsın. Neden şanslı olduklarını anlamazlar? Neden mutlu değiller?
Kendini hep yalnız hissedersin. Öyle yalnız değil, gerçekten YALNIZ. Aşık olana kadar. Aşık olursun korkarsın, çünkü evlenmek istemezsin. Çünkü sen o kadar yıldır kendi kendine boğuşmuşsun hayatla. Şimdi nasıl birisiyle ortak olup ... Yani tek başınaya alışmışsın. Tek başına herşeyi yapmaya. Ama sonra anlarsın ki "o sen", "sen de osunsur". Dersin ki nasılsa aşık olduğum adam var , Allah' a şükür ordan şanslıyım. Çok mu beklentim var dersin? Sanmam. Ama o sadece benim olsun istiyorum, sadece. Kimseyle, hiçbir sevgiyle paylaşmak istemiyorum. Herkes de bunu anlasın istiyorum. Ama anlamayacak kimse... Bunu da biliyorum... Beni kollarının arasına alsın, hiç bırakmasın istiyorum. Kocam olacaksa herşeyim olmayacak mı? Tüm sevgimi ona akıtmayacak mıyım? Belki yıllardır yapamadığın nazları, şirinlikleri, dudağını büküp bişeyler istemeyi, saçının okşanmasını, en önemlisi sımsıkı sarılmayı... O zaman "babasının prenses kızı " olmasamda "kocasının prenses karısı" olur muyum? Neden olmasın, evlenmeye karar verebilmek böyle bişey değil mi?
Bugün "külkedisi sendromu" başlangıcımın 23. yıldönümü. Allah babacığıma gani gani rahmet eylesin, nur içinde uyusun...

Wednesday, April 18, 2007

göz makyajı

Gözlerim büyük olduğu için belirgin göz makyajı yapmayı çok seviyorum. Bu hafta aldığım ürünlerle, belirgin bi makyaj yaptım sabah, çok hoşuma gitti. Tavsiye edeceğim ürünler var, o yüzden unutmadan hemen yazmak istedim :)





Normalde göz altı kapatıcısı kullanmam, ama bu makyajda Helena Rubinstein Magic Concealer kullandım. Bu bana rimel aldığımda hediye edilen bi ürün, o yüzden rengi tam bana göre değil, bi ton koyuydu. Helena'nın rimelini beğenmedim bu arada.

Kullandığım far Shiseido. Farda 1 numarayı Kanebo' ya veriyorum. 2. sırada Shiseido var bana göre. Bu ikili gri far bu sene kış makyajımda favorimdi. Kanebo farları Tekin Acar' da bulamadım ben. strawberrynet' ten aldığım yeşil renkli farından çok memnunun, profesyonel makyaj yapmanızı sağlıyor. Onun resmini ayrı bi make-up postunda ekleyeceğim.

Gelelim bu hafta aldığım ürünlere:
Aslında ben tam bir YSL manyağıyım rimelde. Ama bu hafta Lancome Fatale' ı kullandım. Önce süremedim, sürümü biraz zor. Fırçası değişik. Ama ikinci denemede başarılı oldum. Şimdi iki rimel arasında kararsızım. İkisini de beğendim.




İkinci ürün Guerlain' in "Terracota Loose Powder Kohl Liner" ı. Siyahını aldım strawberrynet ten. Bunun sürümü daha da zor. Kömür tozu gibi bişey. Ben sürme olarak sürmüyorum. Üst kirpik diplerime çekiyorum. Gerçekten rimelin etkisini daha da artırıyor. İçinde parıldayan micro boyuttaki simleri gözlere gizem katıyor. Ama dediğim gibi heryere bulaşabiliyo sürerken. Daha yeni alıştı elim. Arkadaşım haki yeşilini aldı. O alt kirpik diplerine çekiyor, kalem görüntüsü veriyor.


Şimdilik bu kadar. Fotoğraf çekmek için fazla vaktim yok. Cilt bakım ürünlerinden başlayarak makyaja kadar devam eden ayrı ayrı bi post yazmak istiyorum. Çünkü ben netten çok araştırma yaparım bişey alacağım zaman. Özellikle son 1 yıldır strawberrynet' e sarmış durumdayım. Burdaki fiyatlara göre bayağı uygun. Her ay çıldırmış gibi alışveriş yapıyoruz oda arkadaşımla. Bu da beni deşarj ediyo söylememe gerek yok sanırım :))
Kendim nette bişeyler ararken (ürünler hakkında fikir, yorum vs) fazla bişey bulamadığım için (itsbeauty ye bakıyorum bazen) fikirlerimi paylaşmak istiyorum. Birilerinin işine yarar belki...

Sunday, April 15, 2007

ULUSAL UYANIŞ


Dün Ankara' da ulusal yürüyüş olaysız geçti. Doğrusu ben bile bu kadar olaysız bir yürüyüş beklemiyordum. Ben işlerimden dolayı malesef katılamadım. Akşam "Makina" da Hakkı Devrim' in dediği gibi gerçek bir HALK yürüyüşü olmuş. Annem ve yengem de evde duramayıp 3 yaşındaki yeğenimle yürüyüşe katılmışlar. Ankara' da her yer bayraklarla kaplı, camlar, balkonlar... Bakalım 18 Nisan'a kadar neler, nasıl değişecek.



Edit:




Dün "Premotion" ı izledim, çok etkisinde kaldım. İnsanın aklını oynatması ne kadar kolay bişey aslında. Akıllı olmak mı daha kolay, yoksa aklını yitirmek mi? Bazen diyorumki niye bu sinir, stres şu 3 günlük dünyada. Ne kadar salakmışım şuna buna sinirlenip, kendimi delirttiğim için. Ama hayat çok garip, insan psikolojisinin hayata adapte olabilmesi ise en garibi. İnsan yalnız kalmaktan korktuğu için mi delirir acaba? Çünkü kendi başına kalma korkun olmasa kimseyi takmazsın gibi geliyor. Neden insanlar beni anlamıyor diye (çok yakınlarımı kastediyorum) çıldırma noktasına geldiğim çok olmuştur. Amaaan anlamazlarsa anlamasınlar diyip bi anda kafamda ampul yandığı da... Niye böyle dengesiz olabiliyoruz? Bazen de herkesin dengesiz olduğunu düşünebiliyoruz. Ortası yok mu bu işin? Ortasını bulanlar mı aslında normal olanlar?


Filmle ilgili yine bişey anlatmayacağım, büyüsü bozulmasın. Ama tavsiye ediyorum.