Bugün yeni bişeyler yapmak istedim, blogumda da biraz değişiklik olmasının iyi olacağını düşündüm. Pembeden sıkılmıştım artık. Aslında hayatımdaki şeyleri çok zor değiştiririm. Hiçbişeyi atamam mesela. Ya da parfümümü hayatta değiştiremem, mecbur kalsam bile değişik bi konu süremem. Sanırım 2000 yılıylı, Lancome Miracle geldiğinde. O günden beri Miracle kullanıyorum, başka kokular kullanmayı istediğim oldu ama değişik koku kullandığımda sanki ben değilmişim gibi geliyor. Zaten insanları kokusundan tanırım, burnum çok hassas belki de ondan.
Nermin gibi olmayı da isterdim ama. Parfümlerin şişeleri cezbediyor insanı. Ben değişik bi şişe istiyorum artık, ama kokumdan asla vazgeçemem.
Neyse nerden nereye geldim yine, bugün böyle bi değişiklikle güne başladım, zaten saçımı da kızıla boyatmıştım :) Değişikliklerden gidiyoruz bakalım, hayırlısı ;)
Friday, March 16, 2007
DEĞİŞİKLİK
Wednesday, March 14, 2007
BIKKINLIK, BEZGİNLİK VE YORGUNLUK ÜÇLÜSÜ
Uzun zamandır yaz(a)madım ama bloglarınızı takip etmeye çalıştım. Yorum yazamadığım için baştan özür dileyim çünkü başlıktan anlaşıldığı üzere kendimi kapatmıştım.
Sebep malum: Cumartesi günü söz + nişanlanıyorum. Hiç bu kadar yorulup stres olacağımı tahmin etmemiştim yoksa bu işi yaza bırakırdım zaten.
Efendim alttaki posttaki elbiselerden sonra daha güzel bir elbise buldum (resmini bi ara ekleyeceğim) fakat onun altına dore bir açık ayakkabıyı bütün Ankara'yı talan ederek bulamadım. Hafta içi her akşam alışveriş merkezlerinde, hafta sonları da tunalı, karumda sürünerek günlerimi geçirdim. Neyse en sonunda TEK bir ayakkabı bulabildim. Not: Vitrinlerde gören Ankaralılar aldanmayın ya 40 numara ya da 35!! Benim bulduğumun da numarası İstanbuldan çıktı da ordan yolladılar falan...Neyse içime sindi sonuç olarak.
Alyansı atlamışım bu arada onu hiç sormayın. Bakmadık takmadık alyans kalmadı, en sonunda bir model " işte bu!" dedirtti. Alyansım yuvarlatılmış kare şeklinde, sadece ön yüzünde minik minik pırlantaları vardı, onu da 4 yüzünde olacak şekilde yaptırıyoruz. Sürpriz, artık elimde çekilmiş resmini koyarım onunda :)
CCC 'nin yaşadığı duyguları ben de yaşadım, insanın beyni allak bullak oluyo. Dert etmeye değmiyo, çok düşünmeyeceksin aslında ama insanın elinde değil. Dün gece sevdiğim bi kaza yaptı, akşam arabanın önüne bi çocuk atlamış babasının elini bırakıp. Aşkım şoka girmiş. Çocuğu hastaneye kaldırmışlar, Allahtan bişey olmamış çocuğa ama iç kanama ihtimaline karşı sabaha kadar hastanede tutmuşlar. Bizimki de gece 2 ye kadar ifade vermiş. Neyse çok şükür şimdilik bi sorun yok. Ama bu bana tokat gibi oldu. Saçma sapan şeylere kafayı takıp kendimi parçalamışım, yıpratmışım. Hiçbişeye değmez biliyorum ama... Bundan sonra hiçbişeyi takmamaya çalışıcam.
Tez falan hak getire, hiçbişey yaptığım yok. Dün kuaföre gittim, saçlarımı kızıla boyattım. Herkes çok beğendi, bakalım kıyafetle nası olacak. Resimler haftaya...
Hepinizi çok öpüyorum, bilin ki can sıkıntımda bloglarınızdaydım hep, ilaç gibi geldi.
Not: Banucum okuyomusun bilmiyorum ama şifreyi kaldırmana sevindim, bende bi problem vardı. Seni görünce ne kadar sevindim anlatamam :))
Wednesday, February 14, 2007
KIRMIZI GÜN
Friday, February 9, 2007
KANLI ELMAS
Dün akşam "Kanlı Elmas"ı izledim. Uzun zamandır sinemaya gidemiyordum, hem işlerin yoğunluğundan, hem de izleyecek doğru dürüst film bulamadığımdan. Testere 3 için kendimi çok zorladım ama en sonunda gitmeme kararı aldım. Testere 2 beni çok germişti, artık 3. sünü kaldıramam diye düşündüm. Gidenler de beni doğruladı zaten. Neyse pişman değilim :)
Friday, February 2, 2007
Güneşe dön yüzünü...
Saçlarımı kısacık kestirmek istiyorum. Hani küçücük oğlan çocukları olur ya, işte öyle. 3-4 kilo vermek istiyorum bide, zayıflamak için değil, o kısacık saçlarla yüzüm iyice ortaya çıksın diye. Gözlerim bu tabloya uyuyo ama hınzır, muzip, kocaman bi gülümsemeye ihtiyacım var. Evet çocuk olmak istiyorum. Her ne kadar gülen gözlerle bakan, kısacık saçlı küçük bi kız çocuğu olamamış olsamda nedense "mutlu çocuk"ta gözümde böyle bi çocuk canlanıyo. Çocukken biran önce büyümeyi beklemek mi zor, yoksa büyüdükçe neden çocukluğumuzu bunları düşünerek tadına doymayı akıl edememiş olmayı yavaş yavaş idrak etmek mi? Şu anda karar veremiyorum, terazi eşit.
Sunday, January 28, 2007
yine pazartesi
Haftasonu nasıl geçiyor bi türlü anlamıyorum. Son birkaç haftasonum sıkışık geçti, dinlenemedim. Artık biraz dinleneyim dedim, kıyafet meselesi çıktı. Pimpirikli insanım vesselam. Biraz fazla takarım herşeyi, uyuyamam, yemeden içmeden kesilirim. Yıllardır değiştiremiyorum bu huyumu farkında olmama rağmen. Benim garip takıntılarım vardır panik atağa doğru giden :) Mesela bi şeyi kaçırma korkusu. Sadece kendim için değil, başkasının yerine de panik olurum ben. Mesela birini yolculayacağım, onun yerine bütün stresi yaşarım ben, hem de birkaç gün öncesinden. Dolayısıyla hep kafam doludur böyle saçma sapan şeylerle. Bi yere geç kalma korkum vardır, saatler öncesinden varırım gideceğim yere. Neyse en azından bunu bilmek bile bi başarı değil mi? Biraz rahat bi insan olabilmek için nelerimi feda etmezdim...Neyse konu nerden neraye geldi, bu aşkımın evlilik teklifi için seçtiği yüzük :)) Henüz sözlenmedik.



Şimdilik bulduklarımın içinden beğendiklerim bunlar. Aslında siyah çok güzel modeller var ama ben siyah istemediğimden işimi bi kat daha zorlaştırıyorum. Bi pembe daha var ama onun resmi aynadan parlamış. Fuşyaya yakın bi renk, asıl favorim o şu anda.
Wednesday, January 24, 2007
arayı çok açmışım, özledim sizi
Yazmayalı baya olmuş, aslında bloglarınızı takip etmeye çalıştım bu süre zarfında, ama pek yorumda bulunamadım. Neyse kaldığım yerden devam ederim artık. Yılbaşından sonra hasta oldum (her hava değişikliğinde olduğu gibi), geldim, burda işler çok yoğundu, finaller falan derken, neyseki ara tatil geldi de biraz daha teze yoğunlaşacağım. Tüm bunların dışında hayatım daha da yoğunlaşmaya başladı. Mart ayında sözleneceğim, şu anda gündemdeki maddemiz bu. Ben şimdiden alyans bakmaya başladım, tabi bir de kıyafet faslı var. Çok ters bi ay olduğu için nasıl kıyafet bulacağımı kestiremiyorum. Cumartesi karuma bakacağım. Dua edin de şansım yaver gitsin :) Hemen bi kıyafet bulup kurtulsam şu telaştan. Günlerim biraz daha yoğun geçmeye başladı, arkadaşlarla falan buluşmalar haftada 1 e düştü. Neyse buna da şükür. Dediğim gibi, bloglarınızı takip ediyorum, yorum yazmaya başlarım tabi artık.
Fotoğrafları da şu anda ekleyemiyorum, bir dahaki blogda inşallah...
