Aslında " Sevgililer Günü" bana itici gelmeye başladı. Belki lise yıllarında heryerin kırmızı kalplerle donatılması hoş bi görüntüydü ama şimdi nedense komiğime gidiyor. Biz sevgilimle sevgililer gününü kutlamıyoruz, hele kırmızı gül, hiç almıyor. Ufak tefek hediye olabilir ama son birkaç yıldır o da yok. Çünkü ben kapıdan aniden giren çiçekçiyi seviyorum, beni bu mutlu ediyor. Hele ki 14 şubatta herkese kırmızı gül gelmesini çok trajikomik buluyorum.
Bazen aşkıma özel olarak gidip hediye almak istiyorum ve alıyorum. Yani şimdi alışverişe çıksam, sırf olan onlarca kazağa ya da gömleğe bi tane daha eklensin çabası içinde bişeyler almak zorunda hissedeceğim kendimi. Ben daha özel şeyler istiyorum. Mesela sevgilim geçen sene askerdeyken ona ard arda attığım kartlar gibi. Ya da onun bana taa Gaziantep'ten gönderdiği kırmızı gül gibi. O zaman o kadar anlamlıydıki... Şimdi zorunlu bi maceraya katılmak zorunda olmak, bu oyunun içinde yer alma korkusu geriyor beni. Tabi akşam başbaşa bi yemek hoş oluyo :) Ama o kadar. Hediyeler, çiçekler, mümkünse başka günlere...Özel olmayan, sıradan günlere...
Herkesin "SEVGİ" gününü kutluyorum, aşıklar her zaman aşık zaten. Ama sevgiyi bazen etrafımızdaki insanlara karşı unutabiliyoruz, araya bunu sıkıştırmak da iyi olurdu sevgililer günü bahanesiyle.

2 comments:
du$uncene katiLiorum.. ;) benCe bugun ztn biraS para tuzagi. Ama yine de unutuLmamak guseL, kLi$e oLmamak $artiyLa tabii. ;p
~Serra
p.S. guL hikayenis cok tathLii :)
nereLerdesin? merak ettim..
~Serra
Post a Comment